E-mail: tigerlily@queenzone.com
"Z zawodu jestem muzykiem, to całe moje życie i nie chcę go stracić dla jakiejś łatwej emerytury"
Prawie czterdzieści lat temu rozpoczął 'karierę': w City Hall, gdzie jego pierwsza poważna grupa, Johnny Quale and The Reaction, brała udział w miejscowych zawodach rocka i rytmu.
Kornwalijczycy z reguły nie wyjeżdżają z miasta. Lecz Roger Taylor objechał cały świat, stał się milionerem, miał piękne kobiety za kochanki i bardziej niż prawdopodobne, że kąpał się w szampanie. Kornwalijczycy jednak wierzą, że pozostał 'jednym z nich'. Ich duma z niego jest namacalna, wciąż mówią o czasach, kiedy podniósł zaciśniętą dłoń zwycięstwa pod koniec Juke Box Jury i wrzasnął: "Truro górą". Roger Taylor jest wielbiony. Jeśli miałby ochotę chodzić po wodzie, mógłby. Choćby po jednej z trzech rzek przepływających w Truro: the Kenwyn, the Allen i the Truro.
Tak naprawdę jednak Roger Taylor urodził się w Kings Lynn, w hrabstwie Norfolk, na drugim brzegu Anglii, wschodnim, zaraz przy morzu. Było to dnia 26-go lipca 1949-go roku w szpitalu West Norfolk and Kings Lynn. Rodzicami Rogera byli Winifred i Michael Taylor, cywil pracujący dla Ministerstwa Żywności. Nadano mu nazwisko Meddows, będące już od kilku generacji znakiem jego rodziny. Przez trzy lata uczęszczał do szkoły podstawowej Gaywood w Kings Lynn, potem musiał przenieść się do Truro, ponieważ ojciec przenosił się w związku z pracą do Kornwalii. W roku 1953 urodziła się siostra Rogera, Clare.
Pierwsze mieszkanie rodziny Rogera w Truro było wielkim domem z własnym kortem tenisowym i mieściło się na ulicy Falmouth. Roger uczęszczał wtedy do szkoły Bosvigo. Roger wykazywał zainteresowanie muzyką już bardzo wcześnie, bo jeszcze przed 9-tym rokiem życia założył z kolegami grupę skifflową, The Bubblingover Boys. Do dziś Roger wspomina te czasy mówiąc, że wtedy żaden z nich nie potrafił ani trochę grać. Pewnie dlatego dali tylko jeden koncert, na potańcówce szkolnej. Niemniej jednak nie zraziło to chłopców, którzy opakowaniami po jajkach okładają garaż, by był dźwiękoszczelny i próbują te kilka brzdąknięć na ukelele i innych instrumentach.
W maju 1960 roku Roger poszedł do Truro Cathedral School. 16-tu uczniów śpiewało w chórze katedralnym, jednym z tych uczniów został Roger. Śpiewał trzy razy w niedziele, na ślubach i na mszy o północy w święto Bożego Narodzenia. Roger określany był przez szkolnych kolegów jako cichy, ale zarazem ekstrawertyczny. W roku 1963 Roger kupił sobie płytę Jeta Harrisa i Tony'ego Meehana "Diamonds" [diamenty], instrumentalny utwór skomponowany na bas i bębny. Podobno Roger był zachwycony tym utworem i to skłoniło go do przerzucenia się z gitary akustycznej na bębny. Podstawowy zestaw perkusyjny otrzymał Roger od ojca na Boże Narodzenie 1961 roku.
Latem Roger został postrzelony w tył nogi przez swojego kolegę, który potem błagał by nie mówić, że to on zrobił. We wrześniu Roger przeniósł się do Truro Public School, a było to możliwe, ponieważ dostał tam stypendium.
W roku 1963 Roger, wciąż grając na gitarze, założył swój pierwszy zespół Cousin Jacks (co w języku kolokwialnym oznacza kornwalijskiego wydobywcę cyny lub po prostu kornwalijczyka). Po niewielu próbach Roger ostatecznie przerzucił się na bębny. Czasem zespół grywał w lokalnym Liberal Club, czasem także pod nazwą The Falcons [sokoły]. "Wcześnie zauważyliśmy, że Roger był bardzo ambitny w kwestii muzyki" - mówi matka Rogera, Winifred - "wydaje mi się, że mieliśmy nadzieję, że gra na perkusji pozostanie jedynie jego hobby, bo wydawało nam się to taką stratą dla jego inteligencji. Niewielu lidziom udaje się zostać docenionymi muzykami i pamiętam, że jeden z sąsiadów powiedział nam, że musimy być bardzo źli, że Roger spędza tyle czasu na grze w zespole zamiast się uczyć". W czasach szkolnych Roger nie był ani tytanem pracy, ani siły. Dlatego sport nigdy nie był jego rzeczą. Wolał wybijać na stole rytmy tak długo, aż wszystkich wokół zirytował.
W roku 1964 jego rodzice rozwiedli się. On przeniósł się razem z siostrą i mamą na ulicę Hurland, do kolejnego dużego bliźniaka z polem do badmintona. W tamtym czasie Roger założył trio, z dwoma szkolnymi kolegami: Davidem Dowdingiem i Michaelem Dudleyem. Wkrótce potem lokalna grupa Johnny Quale and The Reaction zauważyła zdolności Rogera i przyjęła go do siebie. Wraz za nim powędrował Dudley. Para ta wyglądała zaiste śmiesznie; Roger niezbyt duży i blondyn, Michael - bardzo wysoki i brunet.
Naprawdę Johnny Quale nazywał się John Grose i był impersonatorem Elvisa Presleya. Pozostali członkowie zespołu to Jimmy Craven (bas), Graham Hankins (gitara prowadząca) oraz John 'Acker' Snell (saksofon).
Po zaledwie kilku próbach zespół wziął udział w zawodach "Rock and Rhythm Championship" w marcu 1965 roku, zorganizowanym przez Okrągły Stół w Ratuszu truryjskim. Piętnaście zespołów wystąpiło przed 800-ną widownią.
Jesienią 1965 roku zespół nagrał dysk demo w kinie w Wadebridge. Potem nagrał EP za 40 funtów, w prymitywnym studio zrobionym w kinie. Pod koniec roku Johnny Quale odszedł z zespołu, ze względu na swoją 'elvisowską' zatwardziałość. Jego wymiennik, Roger 'Sandy' Brokenshaw, miał trochę znajomości i uważał się za lepszego śpiewaka niż Johnny. Nazwę zespołu zmniejszono do The Reaction.
7-go marca 1966 roku The Reaction wygrali Rock and Rhythm Championship i otrzymali srebrne trofeum. Doczekali się także notki w gazecie i zdjęcia. Okazali się najlepszym zespołem w Kornwalii i odtąd nie mieli trudności ze znalezieniem sobie pracy. Również na początku 1966 roku zespół przyjął nowego basistę, Ricka Penrose'a. Ponieważ Roger Brokenshaw nie dorastał muzycznie razem z całym zespołem, pewnego dnia nie wzięli go ze sobą w trasę. Zamiast niego śpiew przejął Roger Taylor. Wkrótce zespół stał się trio, dotychczasowy gitarzysta Ben Daniel odszedł, pozostali tylko Roger Taylor (bębny i wokal), Michael Dudley (gitara) i Richard Penrose (bas). Typowe sceniczne ubranie Rogera z tamtego czasu to elektryzująco-niebieski garnitur z krawatem. Jego miejsce na scenie to sam środek, z perkusją wysuniętą do przodu.
Pierwsza dziewczyna Rogera Eileen Wright wspomina, iż była to nie-seksualna miłość. Inni przyznają, że chłopcy w tamtym czasie spędzali wiele czasu w krzakach i vanie, którym podróżowali. Kolejna dziewczyna Rogera, Jill Johnson, podróżowała z nim na trasach, a potem, gdy założyła ze swymi siostrami bliźniaczkami Pat i Sue zespół wokalny The Three J's, zaprosiła na sesje Rogera, który przygrywał dziewczętom na bębnach.
W lutym 1967 roku Roger zdał egzamin na prawo jazdy i od razu chciał prowadzić van. Pech chciał, że nieoświetlony van z rybami stał w połowie na poboczu, w połowie na ulicy. Van The Reaction najechał go, dachując. Roger nie doznał obrażeń, mimo iż wyleciał przez przednią szybę. Pozostali pasażerowie mieli różne urazy, najgorszy przypadek musiał być leczony w szpitalu ponad rok. Sprawa winowajcy wypadku ciągnęła się w sądzie siedem lat. Jesienią 1968 roku Rogera oskarżono o wykroczenie. Roger nie przybył na przesłuchanie, ponieważ studiował już wtedy w Londynie.
Kiedy Roger przyjechał do Londynu studiować dentystykę w Royal London Hospital, Whitechapel, w październiku 1967 roku, zamieszkał przy Sinclair Road, w Shepherds Bush. Roger mieszkał tam z kolegą z Truro, Les Brownem, który uczył się w Imperial College. Przez pierwszy rok Roger nie dołączył do żadnej grupy. W przerwie letniej roku 1968 wrócił do Truro i The Reaction postanowili grać dalej. Zagrali krótkie tzw. plażowe tournee (kilka koncertów na plażach), a potem ostatecznie się rozstali, wraz z wyjazdem Rogera do Londynu jesienią 1968 roku. To podobno Les Brown powiedział Rogerowi o notce przypiętej do tablicy w Imperial College, będącej ofertą dla perkusisty. Szukano typu perkusisty jak Mitch Mitchell - Ginger Baker. Roger odpowiedział i dostał odpowiedź od Briana Maya.
Dwaj muzycy z poprzedniego zespołu 1984 szukali perkusisty. Teraz zamierzali zmienić swój wizerunek i styl muzyczny, bowiem był już rok 1968. Tim Staffel, student Sztuk Pieknych, przygotował graficznie kampanię reklamową nowego zespołu Smile. Pierwsze przesłuchanie Rogera do Smile miało miejsce w jego mieszkaniu w Shepherds Bush. Brian i Tim dostroili się gitarami akustycznymi, które pasowały do kongów, jedynych instrumentów perkusyjnych, jakie Roger miał ze sobą w Londynie. Jego zestaw perkusyjny został w Truro. Podobno szybko nawiązali przyjaźń, bo mówili tym samym językiem; ambicji i poświęceniu dobrej muzyce. (...) Smile dużo zyskał dzięki energii Rogera - mówił Tim Staffel.
Pierwszy koncert Smile odbył się w Imperial College 26-go października 1968 roku. Zespół wystąpił tam jako przedgrupa Pink Floyd. Na początku roku 1969 Brian i Roger poznali Freddiego Bulsarę.
W kwietniu 1969 roku Smile dali koncert w Revolution Club w londyńskim Mayfair, po którym zostali przedstawieni pracownikowi Mercury Records, Lou Reiznerowi. Smile szybko podpisali zaproponowany im kontrakt na jeden singel. Reizner zapoznał Queen z innym swoim producentem, Johnem Anthonym i zabukował czas studyjny w studio Trident na St.Anne's Court w Soho. Zespół nagrał trzy utwory w Trident: "Doin' Alright", "Earth" i "Step On Me", z czego dwie ostatnie miały być wydane na singlu jedynie w Ameryce. W sierpniu powstał singel z piosenką Staffela "Earth" na stronie A i kooperacją Maya i Staffela "Step On Me" na stronie B - piosenką wcześniej planowaną dla ich wcześniejszego zespołu 1984. Singel nie uzyskał żadnego oddźwięku.
Wytwórnia Mercury zmieniła taktykę. Postanowiono wykorzystać Smile do nagrania albumu, a zespół zaproszono do studia Kingsway w Holborn w Londynie. Tim i Brian spędzili lato na nagrywaniu z producentem Fritzem Freyerem nowego materiału. Powstały trzy utwory: "Polar Bear", "Blag" i cover "April Lady", w którym to Brian śpiewał. Mercury Records wydała płytę dopiero dużo później, pod naciskiem fanów Queen i jedynie w Japonii. Smile zostali więc grupą grającą na żywo jako przedgrupa Kippington Lodge, dając 30-minutowe koncerty.
W lutym 1970 roku Brian May spędzał właśnie czas na Teneryfie, prowadząc badania naukowe do swojego doktoratu. W tym samym czasie Tim Staffel rozważał odejście od Smile. Smile zostali oficjalnie zwolnieni z kontraktu wiosną 1970 roku.
Wracając do czasów roku 1969... latem Roger i Freddie założyli wspólny sklepik. Początkowo sprzedawali antyki i sztukę tworzoną przez kolegów Freddiego z Ealing College of Art, potem przerzucili się na używane rzeczy. Wśród klientów bywała Julie Christie i Steve Howe. W tamtych czasach uważano Rogera i Freddiego za parę "queen" (co w angielskim kolokwializmie oznacza homoseksualistów). Bliżsi znajomi wiedzieli, że obaj lubią się zgrywać i przebierać, ale że tak naprawdę są całkowitymi przeciwnościami. Jedynie u Freddiego dawało się wyczuć lekkie zainteresowanie sprawami tej samej płci... Roger, Freddie i Brian pojawili się pierwszy raz razem na scenie w Liverpoolu, podczas koncertu Wreckage (zespołu, w którym śpiewał Freddie) w The Sink.
W kwietniu 1970 roku, po wyeliminowaniu nazw The Grand Dance i The Rich Kids, powstał zespół Queen.
©webmasterka fan strony